این ترانه رو آقا قاسم گفتند:

دلم دوباره تنگه
براي خنده هاتون
براي شادياتون
برا ترانه هاتون

انگار كنار سفره
جا مونده خاطراتي
پر از نواي شادِ
جواتي آي جواتي

پيرهن‌تون صورتي
پر از گلاي خندون
اما دل پاكتون
همرنگه با آسمون

كاشكي كه اين شب تار
سحر بشه دوباره
يكي بگه خوشكلا
خدا، شما رو خواسته

كاشكي دوباره صبحا
سوار وانت بشيم
آجر ، آجر تو دلِ
مردم خونه بسازيم

صدا بده كريمي
ملات بده احمدي
پس اين دهونه چي شد
من مردم از گشنگي

حتي اگه فلاني
منو آدم ندونه
دلم براش تنگ ميشه
از بس كه مهربونه

مسجد كوچيكِ دِه
بچه هاي باصفا
جووناي عزيز و
دختراي باحيا

نميره از ياد من
آسمون چهل مني
غروباي قشنگش
تو چاه-موتور آب تني

من اومدم جهادي
تا خودمو بسازم
تا تو هياهوي شهر
جوونيمو نبازم

من اومدم جهادي
تو خلوت غروباش
من باشم و خدايي
كه تنگه قلبم براش

من اومدم آشنا
با همزبوني بشم
گم بشم تو خاك و خل
تا آسموني بشم

دلم پر از اميده
ميونِ اين دود و دم
باز توي يه جهادي
رها ميشيم ما از غم

صداي خنده هاتون
هنوز توي گوشمه
از اون دلاي پرمهر
هرچي بگم باز كمه

دعا كنيد بچه ها
براي اين همسفر
براي روسياهي
كه مونده دور از سفر

...

محرومیت یعنی...

بارها وبارها پیش خودم فکر کردم .واژگانی مانند فقر،محرومیت،تجمل و... یعنی چی.

این چیزا تو شناسایی امسال واقعا فکرم و مشغول کرده بود.

همه میگفتن اونجا منطقه محروم ،درست هم می گفتنند.

به محض اینکه وارد منطه شدم احساس کردم تو بهشت رویاهام پا گذاشتم .

ی عالمه کپر و گوسفند و بز ی چاه تلمبه...

نمی دونم فاکتورهای محرومیت چیه  که بعضی ها یه منطقه رو بهشت میبینند و ی عده بهش میگن منطقه محروم.

الان محرومیت ی جامعه نسبت به پیشرفت جامعه تعریف میشه. حالابیا تعریف کن پیشرفت یعنی چی؟توسعه  و پیشرفت  در مقابل فقر و محرومیت

اگر توسعه رو مبنای تعریف قرار بدیم اونوقت معانی متفاوت خواهد بود.اگر هم رشد انسان را مورد بحث قرار بدیم !

رشد به معنی بالارفتن تمامی ابعاد وجودی انسان با هم و در توازن با هم است . که اگر جای خود را به روند توسعه دهد

زندگی ای  را به وجود می اورد که در آن خدا رزاق است و بنده موظف به به تلاش و توکل وتشکر است .

امسال برای انتخاب محل اسکان صحبت ازرفاه نسبی برای دانشجویان شد

البته رفاه نسبت به جامعه ی شهری برای دانشجویان شهری.

ولی رفاه نسبی برای  بچه روستایی که بزرگترین ساختمونی که دیده ساختمان مرکز بهداشت روستاشون بوده  چی تعریف میشه.

بنا بر این نمیشه معیار  رفا رو واسه شهر و روستا یکی دونست.

خلاصه:

رفاه نسبی برای منطقه قلعه گنج

1-حمام و  دستشویی

2-ساختمانی که در آن امنیت جانی باشد.(کپر در تابستان در دمای 50 درجه گاها به خودی خود آتش میگیرد . به علت پوشش نا مناسب ورود حیوانات گزنده خطر آفرین است و ...)

3-یک پزشک برای درمان بیماری های شایع.

4-به علت خشکسالی پیلپی یک کارشناس کشاورزی برای آموزش بهره برداری مناسب از منابع آبی

این است احتیاج اصلی یک منطقه محروم نه ترویج بسیاری از نیازهای شهری و رفع آن نیازها توسط گروههای جهادی دیگرو مسئولین مربوط.

در واقع در اردو ی جهادی چیز جدیدی وارد منطقه نمی کنیم بلکه استعداد های همان منطقه را باید تقویت کرد.

می گن: «هیچ کس درباره اردو جهادی یزد خبری نداره.»
این رو همه می گن.
همه هم منتظرند تا بلکه یک اردویی برپابشه.
پس فردا اگر اردویی بود همه ثبت نام می کنند.
ولی فعلا همه از برپایی اردو بی خبرند.
«اردو جهادی خیلی چیز جالبیه. خیلی حال می ده. آرمانگرایانه است.»
این رو همه می گن.
و اگر شما هم بگی همه برات دست می زنند.
همه منتظرند کی ظهور می شه.
همه منتظرند که مسئولین مملکت کار مملکت رو درست کنند،
و مسئولین جهادی کار جهادی رو.

ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیر ما بانفسهم.

اردوی جهادی یک عادت شیرین که هر چند وقت یک بار اتفاق بیافتد نیست.
اردوی جهادی یک سرگرمی تازه که به سرگرمی هایمان افزوده شده باشد نیست.
اردوی جهادی لهو و لعب تازه ای در امتداد بیهودگی های زندگی نیست.

هر چند که اگر نیت درستی نداشته باشیم و همت نکنیم معترفم که اردوی جهادی پتانسیل های کافی برای تبدیل شدن به همه آن چیزهایی که نیست را دارد.
اردوی جهادی آغاز است.
سرچشمه جاری شدن است.
یک ذکر است که مجاهد بودن را در دل یادآوری می کند.

... هنگام عبور از خیابان سعدی، گروهی از کارگران را دیدیم که در حال کندن کانال بودند. در میان کارگران پیرمردی بود. پیرمرد آن گونه که باید، توانایی انجام کار نداشت و بعدا معلوم شد که به ناچار برای گذراندن زندگی خود و خانواده اش کارگری می کند. عباس⁽¹⁾ با دیدن پیرمرد که به سختی کلنگ می زند و عرق از سر و رویش می چکید، لحظه ای ایستاد. سپس نزد پیرمرد رفت و گفت:

- پدرجان! باید چند متر بکنی؟
پیرمرد با ناتوانی گفت:
- سه متر به گودی یک متر.

عباس بی درنگ کتاب هایی را که زیر بغل داشت به پیرمرد داد و از او خواست تا کلنگ را به او بدهد و در گوشه ای استراحت کند. عباس شروع کرد به کندن زمین. من که با دیدن این صحنه سخت تحت تاثیر قرار گرفته بودم، بیلی را که روی زمین افتاده بود، برداشتم و در خاک‌ برداری به عباس کمک کردم. پس از یک ساعت کار، مقداری را که پیرمرد می بایست حفر می کرد، کنده بودیم. از او خداحافظی کردیم و به منزل رفتیم.
از آن روز به بعد، هر روز پس از تعطیل شدن از مدرسه عباس را می دیدم که به یاری پیرمرد می رود.
این کار عباس تا پایان حفاری و لوله گذاری خیابان سعدی ادامه داشت.

خاطره ای از «علی خوئینی»
منتشر شده در کتاب «پرواز تا بی نهایت»

------------------------------------------------------------------------------------------

پاورقی:
1- شهید خلبان تیمسار عباس بابایی

ما آدم ها همواره در حال تغییریم.
دامنه دانسته هایمان مدام تغییر می کند.
نگرش و طرز تلقی هایمان هم نسبت به پدیده های دور و برمان تغییر می کند. معرفت و شناختمان از دنیای اطراف هم مدام در حال تغییر است.
اما یک چیزی هست که در تصور خیلی از ما آدم ها تغییر نمی کند. و آن اینست که همیشه فکر می کنیم که همه چیز را می دانیم!

یعنی منی که دیروز دنیا را به گونه دیگری می شناختم و امروز به گونه دیگری به آن می نگرم. هم دیروز و هم امروز خودم را بر قله دانایی می دانم.

و این پارادوکس تکرار هر روزه ماست!

شهید چمران نوشته بود: «اغلب ما آدم ها خودمان را در مرکز این دنیا تصور می کنیم.»
شاید به این خاطر است که پشت دریچه چشم هایمان می نشینیم و دنیا را که پر است از آدم های یک سر و دو گوش مشاهده می کنیم. و حتی یک لحظه پیش خودمان تصور نمی کنیم که ما خودمان هم یک آدم یک سر و دو گوشی هستیم که دیگران ما را نظاره می کنند.
شهید چمران در ادامه نوشته بود: «اما حقیقت این است که این طور نیست.»
یعنی من مرکز دنیا نیستم! من هم یک نفر از این 7 میلیارد سیاهی لشکری هستم که دنیا را پر کرده است. و اراده و تقدیر آن ها را در صحنه روزگار این ور و آن ور می برد.

یعنی علم و آموخته من آنقدر ناقص هست که بخواهم متواضع باشم.
آیا تو نیز علم و آموخته ات آنقدر ناقص هست که بخواهی متواضع باشی؟

به قول آقا حمید: ادامه دارد...

------------------------------------------------------------------------------------

پاورقی:
1- آنچه که از شهید چمران نقل شده نقل به مضمون است.
2- ابن سینا می گه: تا بدانجا رسید دانش من / که بدانم که هیچ نمی دانم